Jesteś na stronie:

"POLICY PAPERS" nr 17/2017 "Francja po wyborach prezydenckich – co dalej z walką z terroryzmem ?"

Autor: Kamil Szubart |
31.05.2017

Zwycięstwo Emanuela Macrona w II turze wyborów prezydenckich we Francji (7 maja br.) nad Marine Le Pen, kandydatką Frontu Narodowego (FN), zostało z ulgą przyjęte przez establishment polityczny większości państw UE. Pomimo, że kampania wyborcza była w pierwszej kolejności zdominowana stagnacją gospodarczą i słabnącą rolą międzynarodową Francji na Starym Kontynencie, przede wszystkim względem Niemiec, to zamach terrorystyczny na Polach Elizejskich (20 kwietnia br.) po raz kolejny zainicjował dyskusję na temat kierunków i sposobu zwalczania zagrożenia terrorystycznego we Francji. Szczególnie aktywna była M. Le Pen, która przez cały okres kampanii wyborczej z ostatecznego rozprawienia się z islamskim terroryzmem uczyniła jeden z głównych elementów swojego programu wyborczego. Znacznie odmienne stanowisko prezentował E. Macron i jego En Marche!, które zasadniczo nie odbiegało od działań podejmowanych w czasie prezydentury François Hollande. W rozważaniach na temat przyszłej polityki antyterrorystycznej prezydenta E. Macrona nie można zapomnieć o postulatach FN i jej liderki M. Le Pen, której potężny kapitał polityczny może umożliwić jej odniesienie sukcesu w wyborach do parlamentu, zaplanowanych na czerwiec br.

"POLICY PAPERS" nr 16/2017 „Strefy deeskalacji” – pomysł na skuteczne zakończenie wojny w Syrii ?

Autor: Tomasz Otłowski |
25.05.2017

Przyjęta 4 maja br. koncepcja tzw. stref deeskalacji w Syrii, sformułowana pod auspicjami Rosji, Iranu i Turcji na kanwie „konferencji pokojowej” w Astanie – to kolejna z całej serii prób zatrzymania konfliktu syryjskiego. Próba bez wątpienia najbardziej zaawansowana politycznie i organizacyjnie, koncepcyjnie wychodząca też znacznie dalej poza wcześniejsze „rozejmy” i „zawieszenia broni” w Syrii. Równocześnie jednak sposób, w jaki opracowano i w jaki wdrażany jest ten pomysł – a zwłaszcza fakt, iż dokonała tego wąska grupa państw zaangażowanych bezpośrednio w konflikt syryjski i mająca w nim swe bardzo wyraźnie sprecyzowane interesy strategiczne – sprawia, że perspektywy utrzymania tego nowego narzędzia wygaszania wojny w Lewancie i jego ostatecznego sukcesu zdają się być nikłe. Zwłaszcza, że prawdziwe cele jego autorów znacznie odbiegają od tych oficjalnie deklarowanych. 

"POLICY PAPERS" nr 15/2017 „Negocjacje brytyjsko-unijne, czyli Brexit za wszelką cenę.”

Autor: Beata Jurkowicz |
16.05.2017

Podczas odbywającego się 29 kwietnia br. specjalnego szczytu 27 krajów członkowskich Unii Europejskiej (bez udziału Wielkiej Brytanii) przyjęto „wytyczne dla negocjacji Brexitu”. Zostaną one w najbliższych dniach przełożone przez Komisję Europejską na bardziej szczegółowy mandat negocjacyjny, który unijni ministrowie w Radzie UE powinni zatwierdzić 22 maja.

"POLICY PAPERS" nr 14/2017 „Program modernizacji floty okrętów podwodnych Tajwanu nabiera kształtu.”

Autor: Rafał Ciastoń |
11.05.2017

Republika Chińska (oficjalna nazwa Tajwanu) podjęła ostatecznie decyzję o zainicjowaniu programu budowy floty własnych okrętów podwodnych. Po latach zwłoki pozwoli to na modernizację tego kluczowego dla bezpieczeństwa Tajwanu elementu marynarki wojennej.

"POLICY PAPERS" nr 13/2017 "Dżihad w krainie Wikingów, czyli szwedzki problem z radykalnym islamem."

Autor: Kamil Szubart |
28.04.2017

W dniu 7 kwietnia 2017 r. doszło w Sztokholmie do ataku terrorystycznego, w którym zastosowano analogiczną taktykę, jak w przypadku zamachów w Nicei, Berlinie, Jerozolimie i Londynie. Zamach w stolicy Szwecji to pierwszy atak w tym kraju od 2010 r., kiedy to zamachowiec-samobójca inspirowany ideologią radykalnego islamu zdetonował bombę rurową kilkadziesiąt metrów od miejsca obecnego zamachu. Atak w Sztokholmie, pomimo że bilans ofiar jest znacznie niższy od ataków w Nicei i Berlinie, może mieć kluczowe znaczenie w dyskusji nad szwedzkim modelem państwa dobrobytu i otwartością szwedzkiego społeczeństwa, z którego również korzystają osoby powiązane z islamskimi organizacjami terrorystycznymi, jak również nad kierunkami polityki antyterrorystycznej kraju. Najprawdopodobniej dyskusja taka będzie oparta na próbach ideologizowania obu koncepcji – utrzymania obecnego modelu kontra zaostrzenia środków bezpieczeństwa i polityki migracyjnej – odsuwając na dalszy plan merytoryczną dyskusję ekspercką na temat realnego zagrożenia ze strony radykalnego islamu dla bezpieczeństwa wewnętrznego Szwecji.